نکات ایمنی در ساحل

۱۱ نکته ایمنی در ساحل

۱) از پوست خود محافظت کنید: نور خورشید شامل دو اشعه UV(ماوراء بنفش) می باشد: UVAکه احتمال ابتلا به سرطان پوست،پیری پوست و دیگر بیماری های مربوط به پوست را بالا می برد.UVBکه باعث سوختگی پوست می شود و احتمال ابتلا به سرطان پوست را بالا می برد.با کم کردن میزان تابش مستقیم نور خورشید به پوست خود در ساعات بین ۱۰:۰۰ صبح تا ۲:۰۰ بعد از ظهر و استفاده از کرم ضد آفتاب،سلامت پوست خود را حفظ کنید.
۲) مرتباً آب بنوشید حتی اگر احساس تشنگی نمی کنید.بدن شما برای خنک ماندن به آب نیاز دارد. از نوشیدن مایعات غیر شرب و نوشیدنی های کافئین دار پرهیز کنید. این نوشیدنی ها تأثیرات خوب کوتاه مدتی دارند ولی تأثیر گرما بر بدن شما را شدید تر می کنند.این موضوع به خصوص در مورد مایعات غیر شرب صادق است که آب بدن را می گیرند.
۳) مراقب علائم گرمازدگی باشید: گرمازدگی خطر مرگ را به دنبال دارد. سیستم کنترل دمای فرد قربانی،که با ایجاد عرق بدن را خنک نگه می دارد،از کار می افتد.دمای بدن به اندازه ای بالا می رود که به مغز آسیب می رساند و اگر بدن خنک نشود، مرگ را به دنبال دارد. علائم آن شامل گرم شدن، قرمز شدن و خشک شدن پوست، تغییر در هوشیاری، ضربان تند و ضعیف و نفس کشیدن کوتاه و سریع می باشد. با اورژانس تماس بگیرید.فرد را به محلی خنک تر منتقل کنید.بدن فرد را به سرعت خنک کنید، پارچه های خیسی را به دور او بپیچید و او را باد بزنید. اگر یخ یا بسته های خنک کننده دارید،آنها را بر روی مچ دست و قوزک پا،زیر بغل و روی گردن فرد قرار دهید تا رگهای اصلی انتقال خون خنک شوند.مراقب مشکلات تنفسی باشید و مطمئن شوید که راه تنفس باز است.فرد را در حالت خوابیده نگه دارید.
۴)از چشم خود محافظت کنید: عینک آفتابی برای چشم همانندکرم ضد آفتاب برای پوست می باشد که می تواند از چشمان شما در برابر اشعه ماوراء بنفش نور خورشید محافظت کند.مطمئن شوید که بر روی عینک آفتابی نوشته شده باشد که حداقل ۹۰ درصد اشعه ماوراء بنفش نور خورشید را جذب می کند.
۵) از پاهای خود محافظت کنید: اکثراً پای افراد یا بر روی شن ها می سوزد یا بوسیله شیشه خورده های درون شن ها زخم می شود.
۶) پیشگیری از صدمات وارده بر ستون فقرات:
– در آب های ناشناس، با سر به درون آب شیرجه نزنید. به یاد داشته باشید که شکل اقیانوس دائماً تغییر می کند.
– در آب های کم عمق، با سر به درون موج ها شیرجه نزنید.
– در آب های کم عمق، پشت به موج ها نایستید.
– از روی صخره،اسکله،بارانداز یا پل به درون آب شیرجه نزنید.
۷) در هنگام موج سواری،همیشه حداقل یکی از دستان خود را جلوی خود نگه دارید تا از سر و گردن خود محافظت کنید.
۸) نزدیک اسکله یا پل شنا نکنید.جریان های آب در این مناطق بسیار قوی می باشند،حتی برای شناگرهای ماهر.
۹) از قایق ها دور شوید. تعییر مسیر دادن آنها طول می کشد و حتی ممکن است شما را نبینند.
۱۰) موازی با ساحل شنا کنید. اگر خیلی از ساحل دور شوید، ممکن است دیگر توان برگشتن به ساحل را نداشته باشید.
۱۱) آب های آزاد معمولا از استخر خنک تر می باشند، در نتیجه زیاد از ساحل دور نشوید.

آسیب های ورزشی

آسیب های ورزشی چیست؟

در هـر ورزشـی باید انتظار آسیب ها، جراحت ها و خطرات احتمالی آن را داشـتـه بـــاشید، به خصوص در ورزش های گـروهی. هـر ورزشـی کـه طـبـق آمــار در هر ۱۰۰۰ ساعت بیـش از ۵ آسـیـب داشته باشد، جزء ورزش های پرخطر با درصـد آسیـب بـالا به شـمار مـی رود. راگــبی و لاکروس با ۳۰ صـدمه در ۱۰۰۰ ساعت بالاترین حد هستند، درحالیکه بسکتبال و اسکواش هم با آمار ۱۴ صدمه در ۱۰۰۰ ساعت بازی های پرخطری بـحـساب می آیند. تعجب آور اسـت که بــدانید، دو، و ایروبیک هم با ۱۱ صدمه، زیاد از قافله ورزش های پرخطر عقب نیستند.

آسیب های ورزشی انواع مختلف دارند، اما قسمت های ویژه ای از بدن هستند که بیش از سایر اعضاء در خطر صدمه خوردن هستند. در این مقاله متداول ترین صدمات و جراحت های ورزشی را به شما معرفی می کنیم و راه های جلوگیری و درمان آنها را نیز بیان می کنیم.

نکته: RICEمخفف استراحت، یخ گذاشتن، فشار و بالا نگاه داشتن می باشد که یکی از درمان های متداول برای آسیبهای ورزشی است.

  1. ورم تاندون آشیل

وقتی از تاندون پشت زانو،تاندون آشیل، زیاد استفاده شود، باعث درد و ورم در آن ناحیه خواهد شد. اگر درمان نشود، صدمه سخت تر شده تا حدی که دویدن را به کلی دشوار و غیرممکن می کند. این آسیب بیشتر در دونده ها و ورزشکارانی که با دویدن یا پریدن سروکار دارند اتفاق می افتد.

پیشگیری و درمان: دادن تمرین های کششی و قدرتی به عضلات و ماهیچه های ساق پا می تواند از بروز این آسیب جلوگیری کند. RICEو درمان های ضد تورمی و تقویت ماهیچه های ساق پا بهترین درمان های ممکن برای این عارضه هستند. تا برطرف نشدن کامل عارضه، ورزش را شروع نکنید چون باعث تشدید وضعیت خواهد شد.

  1. ضربه ی مغزی

این صدمه با خوردن ضربه به سر ایجاد می شود. علائم آن شامل سرگیجه، اختلالات بینایی، سردرد، ضعف حافظه، از دست دادن تعادل، سختی تمرکز، و حالت تهوع میباشد. این صدمه ضرورتاً همراه با بیهوشی نمی باشد. در ورزش های برخوردی مثل فوتبال، بوکس و هاکی این عارضه بیشتر اتفاق می افتد. البته در ورزش هایی مثل اسکی و ژیمناستیک هم زیاد رخ می دهد. با اینکه اکثر افراد پس از چند هفته به حالت عادی برمی گردند، اما ضربه ی مغزی در خیلی افراد به آسیب های جدی می انجامد.

پیشگیری و درمان: بهترین راه پیشگیری از ضربه مغزی، اجتناب از ورزش های برخوردی است. اما برای اکثر افراد این راه حل مناسبی به نظر نمی رسد. برای درمان این عارضه استراحت بهترین روش است. اگر سردرد داشتید، می توانید از قرص های مسکن استامینوفن استفاده کنید. بنابر شدت ضربه ی وارده، باید از چند ساعت گرفته تا چند ماه از انجام دوباره ی ورزش های برخوردی اجتناب کنید.

  1. کشیدگی ماهیچه های ران

این عارضه زمانی اتفاق می افتد که هنگام دویدن در ورزش هایی مثل فوتبال و والیبال، یکدفعه تغییر جهت بدهید. علائم آن شامل درد عمیق، ورم و گاهی کبودی داخل ران می باشد.

پیشگیری و درمان: بهترین راه پیشگیری از بروز این عارضه، انجام تمرینات کششی قبل از ورزش است. بهتر است که شدت ورزش را تدریجاً بالا ببرید تا احتمال بروز این وضعیت کمتر شود. RICEو درمان های ضد تورمی بهترین روش های درمانی برای این آسیب می باشد. از انجام فعالیت های شدید، یک یا دو هفته پس از بروز عارضه جداً خودداری کنید. پس از بروز عارضه، در محل آسیب دیده یخ بگذارید تا التیام یابد، پس از آن می توانید ماهیچه ها را کشیده و تقویت کنید.

  1. درد و ورم ساق پا

این عارضه بیشتر برای افرادی اتفاق می افتد که عادت به تحرک و ورزش ندارند. بالا بردن ناگهانی فشار و شدت تمرینات، پوشیدن کفشهای کهنه و دویدن و پریدن روی زمینهای خیلی سخت نیز ممکن است باعث بروز این عارضه شود.

پیشگیری و درمان: پوشیدن کفش مناسب، انجام حرکات کششی قبل از ورزش و بالا نبردن ناگهانی شدت ورزش، بهترین راه های جلوگیری از بروز این وضعیت هستند. یخ گذاشتن، انجام حرکات کششی و درمان های ضد تورمی، بهترین راه های درمانی می باشند.

  1. درد پایین کمر

اگرچه این عارضه بیشتر در افراد چاق و کم تحرک اتفاق می افتد، اما ممکن است برای دونده ها، دوچرخه سواران، گلف و تنیس بازان نیز پیش بیاید. مهمترین عامل ایجاد این عارضه، انجام غلط و نادرست حرکات کششی است.

پیشگیری و درمان: اگرچه بیشتر انواع این عارضه قابل پیشگیری نیستند، اما انجام صحیح حرکات کششی قبل از ورزش و گرم کردن درست بدن، احتمال وقوع آن را کاهش می دهد. راه های درمانی پیشنهادی RICE، دارو های ضد تورمی و کشش عضلات است.

  1. کشیدگی عضلات و ماهیچه ها

گرم نکردن صحیح بدن، خستگی، عدم انعطاف پذیری و ناتوانی و ضعف، همه از عوامل کشیده شدن ماهیچه در ورزشکاران می باشد. معمول ترین ماهیچه هایی که کشیده می شوند، عضلات پشت ران (در ورزشهایی همراه با دویدن است مثل دومیدانی، بسکتبال) و ماهیچه ساق پا (در تنیس بازان) می باشد. البته ماهیچه های دیگری نیز باتوجه به ورزش مورد نظر درصدد کشیدگی هستند.

پیشگیری و درمان: بهترین راه جلوگیری از بروز چنین عارضه، انجام حرکات کششی صحیح قبل و پس از ورزش کردن و اجتناب از ورزش هنگام خستگی و ضعف است. RICEو دارو های ضد-تورمی مثل سایر آسیب ها، بهترین درمان برای این عارضه می باشد. خوب است که کمی هم به آرامی عضلات را کشش دهید. وقتی عارضه شروع به بهبودی کرد می توانید دوباره ورزش را شروع کنید، اما هر از چند گاهی در میان ورزش مکث کرده و ماهیچه هایتان را بکشید تا به طور کامل بهبود یابید.

  1. آسیب های آرنج در ورزش تنیس و گلف

تعجب آور است که این آسیب %۷ کل آسیب های ورزشی را تشکیل می دهد. در این آسیب ورزشی، تاندون های آرنج به خاطر ضربات مکرر بَک هند در تنیس آسیب دیده و باعث ایجاد درد در قسمت داخلی آرنج می شود. البته گاهاً ممکن است قسمت خارجی هم صدمه ببیند.

پیشگیری و درمان: بهترین راه جلوگیری از بروز این آسیب، انجام تمرینات تقویتی ساعد و بازو است. همچنین اصلاح کردن طریقه ی ضربه زدن با راکت و استفاده از آرنج بند می تواند کمک کننده باشد. برای درمان این عارضه RICEو داروهای ضد تورم مناسب است، اما در بعضی موقعیت ها فیزیوتراپی و ترک ورزش به مدت زیاد ضروری است.

  1. رگ به رگ شدن و پیچ خوردگی مچ پا

این آسیب در میان افرادی که فوتبالف هاکی، بسکتبال و والیبال بازی می کنند، بسیار متداول است. می توان گفت در ورزش هایی که با دویدن و پریدن سر و کار دارد غیر قابل اجتناب است. این حرکات ممکن است باعث پیچ حوردن مچ پا و گاهی پاره شدن یک تاندون یا لیگامنت شود. با عکسبرداری می توان تشخیص داد که عضو دچار شکستگی شده است یا خیر.

پیشگیری و درمان: تقویت مچ پا با حرکات نرمشی، بستن مچ یا استفاده از مچ بند می تواد از بروز این اتفاق پیشگیری کند اما ضمانتی درکار نیست که اگر افتادید یا حرکاتی اشتباه انجام دادید صدمه نبینید. پیچ خوردگی مچ پا را می توانید با RICEو داروهای ضد تورمی مداوا کنید. اما به هیچ وجه بیش از یک روز استراحت نکنید. باید سعی کنید مچ پایتان را به نرمی تکان داده و بچرخانید تا از ورم آن کم شود.

  1. آسیب دیدگی شانه

%۲۰ آسیب دیدگی های ورزشی مربوط به شانه است که شامل دررفتگی، رگ به رگ شدن و ضرب دیدگی می شود. این آسیب دیدگی در ورزشهایی مثل تنیس، شنا، وزنه برداری، بیسبال و والیبال بیشتر اتفاق می افتد. علائم ای عارضه، بروز درد، کوفتگی عضلانی و احساس ضعف و ناتوانی در شانه می باشد.

پیشگیری و درمان: برای پیشگیری از وقوع این عارضه که بیشتر زمانی اتفاق میافتد که مدتی از شانه خود استفاده نکرده باشید. مثل دوران تعطیلات لیگ، بهتر است قبل از شروع ورزش عضلات آن را با وزنه زدن تقویت کنید. بهترین راه های درمانی برای این عارضه نیز  RICEو داروهای ضد تورمی است.

  1. آسیب دیدگی زانو در دونده ها

آسیب دیدگی زانو %۵۵ آسیب دیدگی های ورزشی را تشکیل می دهد و تقریباً ¼ این مشکلات توسط پزشک جراح ارتوپد برطرف می شود. البته دونده ها تنها قربانیان این آسیب ورزشی نیستند. دوچرخه سواران، شناگران، افرادی که ایروبیک استپ کار میکنند، و آنها که فوتبال و بسکتبال و والیبال بازی می کنند نیز ممکن است به این عارضه دچار شوند. در این عارضه، استفاده بیش از حد از زانو باعث ناراحتی و آسیب رسیدن به تاندون زیر کاسه ی زانو می شود.

پیشگیری و درمان: کفش یا کفی کفش هایتان را مرتباً عوض کرده و از نوع مناسب استفاده کنید. بین تمریناتتان مدت بیشتری استراحت کنید. اگر زانویتان آسیب دید حداقل دو روز از انجام دوباره ی ورزش خودداری کرده و از داروهای ضد تورم استفاده کنید. قبل از شروع دوباره ی ورزش حتماً خود را خوب گرم کرده و در محل آسیب دیده از یخ استفاده کنید.

پیشگیری بهترین درمان است

اکثر آسیب دیدگی های ورزشی به خاطر گرم نکردن صحیح و انجام حرکات کششی به طریقی نادرست قبل از ورزش کردن است. بالا بردن ناگهانی شدت ورزش هم می تواند به شما صدمه بزند. از این رو بهترین راه پیشگیری انجام حرکات صحیح کششی قبل و پس از ورزش و افزایش شدت ورزش به تناسب مهارت ها و تجاربتان در آن ورزش میباشد.

خطای ورزشی

خطای ورزشی و مسئولیت ورزشکارها از نظر حقوقی و کیفری

 

چکیده: در خصوص مسئولیت ناشی از فعالیتهای ورزشی دو نوع تقسیم بندی وجود دارد: الف- مسئولیت کیفری ب- مسئولیت مدنی. عملیات ورزشی و حوادث ناشی از آن مشروط بر اینکه سبب حوادث ، نقض مقررات مربوط به آن ورزش نباشد و این مقررات هم مغایر با موازین شرعی نباشد از علل توجیه کننده جرم می باشد. در این مورد عنصر قانونی جرم از بین رفته و به جهت عدم رکن قانونی جرم ، مجازات ساقط می گردد. ورزش علی رغم اینکه برای سلامتی انسان نقض بی بدیلی دارد. اما به جهت طبیعت کار ، آسیب هایی را به دنبال دارد. کسی که تمایل و علاقه به انجام رشته ورزشی پیدا می کند بر اساس مقررات و ضوابط فنی حاکم بر آن ورزش تحت نظر مربی به حرکات ورزشی می پردازد چنانچه کلیه مقررات رشته ورزشی خاصی رعایت شود و طرف مقابل صدمه ببیند ، آسیب زننده قابل تعقیب و مجازات نیست مشروط به اینکه مقررات مربوط به آن ورزش نقض نشود و مقررات خلاف موازین شرعی نباشد. در دعاوی مسئولیت مدنی و کیفری در باب ورزشها ، تقصیر ، پایه اکثر دعاوی و شکایات برای دریافت خسارات می باشد، تقصیر در صورتی محقق می گردد که شخصی در مقابل دیگری وظیفه ای به عهده داشته باشد و آن را نقض کند مضافاً برای جبران خسارت ناشی از چنین تقصیری طرف مصدوم باید ثابت کند: ۱- بین کوتاهی در انجام وظیفه و صدمات به بار آمده رابطه سببیت وجود داشته ۲- تقصیر موجب ضرر و زیان او گردیده است. لذا خطای قابل تعقیب باید بر قصور در انجام وظیفه و نقض مقررات مبتنی باشد. کلید واژه: ورزش مسئولیت ، خطای ورزشی ، قصد مجرمانه ، تقصیر ، علل توجیه کننده جرم عملیات ورزشی ، نقض مقررات . مقدمه: در زمان کنونی ورزش یکی از ضروریات زندگی می باشد. به ویژه برای جوانان که به وسیله ورزش و مسابقات شهامت ، شجاعت ، سرعت و نیروی خدادادی و قدرت خود را به کار برند و برای خود و کشور افتخار آفرین باشند، ورزش مفید و در عین حال خطرناک که از ضروریات جامعه امروزی است ، موجب گردیده تا دولتها آن را مباح و از حاکمیت ملی در این زمینه به تسامع بگذرند و عرف کشورها و سازمانهای بین المللی را همچون قانون ملی اجراء کنند . از دیدگاه قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ورزش از مهمترین وسایل برای تربیت انسانهای دارای ارزش های والا ، آزاد ، مسئول در برابر خدا دانسته شده که دولت موظف است همه امکانات خود را برای نیل به اهداف آن بکار گیرد. ورزش در همان حال که سبب نشاط روح و سلامت بدن است، جایگاه بروز انواع خطرها و ایراد ضرب و جرح است که گاه به نقص عضو یا مرگ منتهی می شود. این خطرها لازمه حرکتهای ورزشی و احتزار ناپذیراست و مشمول قواعد عمومی مسئولیت مدنی نمی باشد به عنوان مثال: چگونه می توان در ورزش کاراته یا بوکس ایراد ضرب را جرم ضمان آور دانست پس ناگزیر باید خطای ورزشی و تقصیر ورزشکار را تابع قواعد ورزشی و عرف و عادات آن ورزش دانست. گاهی پیش می آید که در ورزشهایی با طبیعت خشن و تند مانند مبارزات مشت زنی و یا کشتی کج به یک یا چند تن از مسابقه دهندگان و یا بازیکنان شدیداً آسیب وارد می شود و حتی دیده شده که گاهی موجب قتل ورزشکار هم گردیده آیا می توان کسی را که مرتکب جرح یا ضرب یا قتل دیگری شده است مجازات کرد؟ دیدگاه های حقوقی در مورد خطای ورزشی عده ای معتقدند که حوادث ورزشی را به لحاظ فقدان قصد مجرمانه غیر قابل مجازات می دانند ولی در عمل دیده می شود که بعضی از بازیکنان به خصوص اگر احساس شکست کنند،روش مبارزه خود را تغییر می دهند و عامداً به ایراد ضرب و جرح طرف مقابل می پردازند. نمونه های این نوع حرکت نامتعارف را می توان در مشت زنی، کاراته و یا فوتبال مشاهده کرد. عده ای دیگر معتقدند بازیکن و ورزشکار با حضور خود در مسابقه و ورزش از این که احتمال مجروح یا مضرب و حتی کشته شود را می دهد پس با این فرض در مسابقه شرکت نموده و چنانچه مضرب و مجروح شود رضایت داده است. در فرض فوق باید گفت که رضایت شخصی که مضرب و مجروح نشده قبل ازاینکه مضرب و مجروح شود از علل موجه جرم نمی باشد و مضافاً قصد ورزشکار انجام عملیات ورزشی است نه قصد مضروب و مجروح نمودن حریف که در صورت مضروب و یا مجروح شدن به این امر رضایت داده باشند. اکثریت معتقدند فقط اجازه قانون است که توجیه کننده جرایم ورزشی می باشد البته اگر بازیکنان خلاف مقررات بازی رفتار کنند مثلاً در فوتبال نقطه ای از بدن را مورد حمله قرار دهند که ممنوع است و یا در مسابقه مشت زنی دستکشی بکار برند که خلاف مقررات باشد چنانچه در حین اجرای مسابقه ضرب و جرحی وارد آید می توان آنها را تحت تعقیب قرار داد. نظریه قانونی خطای ورزشی بند ث ماده ۱۵۸ قانون مجازات اسلامی اشعار می دارد حوادث ناشی از عملیات ورزشی، مشروط بر اینکه سبب آن حوادث ،نقض مقررات مربوط به آن ورزش نباشد و این مقررات هم با موازین شرعی مخالفت نداشته باشد، جرم محسوب نمی شود با وجود این، یک قاعده انسانی را نباید از نظر دور داشت: هدف از ورزش تنها سرگرمی یا اشتغالی پول ساز و افتخار آفرین نیست، هدف نهایی تأمین سلامت و تقویت روحیه جوانمردی و سخت کوشی است. پس آنچه را قوانین بازی خطا می داند حقوق نیز ضمان آور می شناسد، باید به این نکته نیز اشاره کرد که آنچه در عرف بازی مشروع است همیشه در دید حقوقی مباح نیست و دادگاه می تواند بر پایه هدف اجتماعی و اخلاقی آن ورزش حرکتی را خطا و سبب ضمان شمارد. بخصوص اگر در نتیجه و یا خطای ورزشی طرف فوت یا نابینا و یا فلج دائمی شود دادگاهها سخت گیری بیشتری می کنند. صرف نقض مقررات برای اثبات تقصیر کافی نیست ، زیرا مسئولیت در قبال صدمات وارده مبتنی بر عدم رعایت مقررات ایمنی است و نمی توان اشخاص را به استناد تقصیر عادی مسئول دانست بنابراین می توان گفت که نقض مقررات در صورتی تخلف از وظیفه به حساب می آید که رفتار شخص متضمن تخلفی فراتر از تقصیر عادی باشد، یعنی با تصمیم قبلی یا بطور عمدی و یا بی باکانه ، ایمنی بازیکن دیگر را نادیده بگیرد. در دعوایی که دروازه بان یک تیم در محوطه جریمه در حالی که توپ را در اختیار داشت از ناحیه سر مورد اصابت لگد قرار گرفت ، مستحق دریافت خسارت شناخته شده این عمل مشتکی عنه یعنی درگیری با دروازه بان در محوطه ای که حفاظت شده است نقض صریح مقررات ایمنی است ، این مقررات ، بازیکنان را ملزم به رعایت وظایف قانونی خود می کند و نقض آن تعقیب قانونی در پی خواهد داشت. متن حکم دادگاه در این پرونده چنین است : «هر بازیکن قانوناً موظف است که در زمین بازی و در مقابل بازیکنان دیگر از انجام عملی که از نظر مقررات ایمنی ممنوع است خودداری ورزد. بنابراین بدیهی است که بازیکنان کلیه خطرهای عادی و قابل پیش بینی هر ورزش خاص را می پذیرند، ولی خطر صدمات ناشی از اقدامات غیرمنتظره و خلاف روحیه ورزشی همبازیهای خود را که بی محابا ایمنی سایر بازیکنان را به مخاطره می اندازند ، نخواهد پذیرفت. در دعوای دیگری که بازیکنی علیه بازیکنی دیگر که سبب صدمات وارده به او گردیده ، دادگاه شکایت او را به دلیل عجز از اثبات تقصیر مشتکی عنه مردود اعلام داشته و متذکر گردیده که شرکت اختیاری و آزادانه در بازی فوتبال به معنای رضایت ضمنی نسبت به تحمل خطرهای عادی ناشی از حضور در چنین ورزشی است که متضمن درگیری بدنی در حدود مقررات است. با وجود این با شرکت در بازی فوتبال که ضرورتاً مستلزم درگیریهای بدنی است به معنای رضایت به درگیریهایی نیست که به موجب مقررات آن ورزش ممنوع شده است. مشروط بر اینکه آن مقررات به منظور حفاظت از بازیکنان وضع شده باشد؛ نه اینکه صرفاً نقش اداره بازی را ایفا کند. بنابراین ، به موجب یک قاعده کلی ، هر ورزشکاری کلیه خطرهای تبعی همان ورزش را که قابل پیش بینی و روشن باشد قبول می کند، ولی خطر صدمات حاصله از اعمال همبازی های خود را که غیرمنتظره یا خلاف روحیه ورزشی است و با جسارت ایمنی دیگر بازیکنان را نادیده بگیرند مورد پذیرش قرار نخواهند داده پس باید گفت رفتار ورزشکار آگاه، محتاط و جوانمرد در شرایطی که فعل زیانبار رخ داده است، معیار تمیز خطا از صواب است. فلذا فعل های ورزشی مانند تنه زدن، اجرای فن خطا، سدکردن، پشت پا زدن و پرتاب توپ با دست به صورت حریف، خطا و حرکات غیر متعارف می باشد و سبب مسئولیت شخص می گردد که در صورت ضرب یا جرح حریف مسبب باید جبران خسارت نماید. گاهی خطای ورزشکار بصورت فعل است مانند زیرآب کردن حریف در واتر پلو، گاهی ترک فعل است مانند کوتاهی و قصور ناجی غریق که موظف است شناگری که در حال غرق شدن است را نجات دهد. از بند ث ماده ۱۵۸ قانون مجازات اسلامی می توان دریافت که رعایت مقررات ورزشی در صورتی از اسباب برائت است که با موازین شرعی مخالفت نداشته باشد. فلذا اعتبار مقررات ورزشی در این زمینه مطلق نیست وانگهی موازین شرعی و قانونی به کسی اجازه نمی دهد که با سوءاستفاده از قواعد ورزشی به دیگری آسیب برساند. از نظر حقوق عمومی نیز دولت عهده دار حفظ امنیت عمومی است و بر همین مبنا اگر ورزشی را خطرناک و ممنوع اعلام کند، زیرا خطرهای ناشی از آن ممکن است بیش از فایده های آن باشد. در این صورت دادگاه ها نیز مقید به اجرای قواعد ملی و حفظ نظم عمومی و اجرای قوانین و مقررات هستند. بازیکن و ورزشکار در مقابل تماشاگران مسئولیتی ندارند زیرا بین آنها رابطه حقوقی وجود ندارد. چنانچه در اثر ضربه به توپ و اصابت به تماشاگران ایشان مجروح گردند، یک حرکت متعارف است و مرتکب تقصیر نشده است و دادگاه ها وضع اضطراری و هیجان ناشی از رفتار را در نظر می گیرند. اما در صورت محل نامناسب استقرار تماشاگران و یا پرتاب شدن بازیکنان و یا تصادم اتومبیل ها یا رم کردن اسبها مردم آسیب ببینند، برگزار کنندگان مسابقه مسئول هستند. مسئولیت مربیان در برابر ورزشکاران و در برابر اشخاص ثالث و موسسه های ورزشی هر یک خود مقولاتی بسیار وسیع و گسترده می باشد که در این بحث امکان پرداختن به آنها میسر نیست. نتیجه گیری منظور از حوادث ناشی از عملیات ورزشی نتایجی است که از اعمال خشن ورزشی به وجود می آید و موجب لطمه به جسم دیگری می گردد. علت این که حوادث ناشی از عملیات ورزشی جرم محسوب نمی شود آن است که این عملیات دارای مصلحت مهمی می باشند که همان سلامت جسم و روان و تقویت آن می باشد اما گاهی ممکن است این عملیات منجر به صدمه به جسم گردد و موجب مسئولیت مرتکب گردد. به نظر می رسد مسئولیت مدنی و کیفری ناشی از فعالیت های ورزشی چون نتیجه نهایی هر دو درصورت نقض مقررات را جبران آن همان پرداخت دیه است هر چند جایگاه قانونی آنها متفاوت است اما زیان دیده صرفاً می تواند از مقصر دیه مطالبه کند مشروط بر آن که ۱-مقصر مقررات آن ورزش را نقض کرده باشد. ۲-تقصیر مرتکب احراز است. به نظر می رسد قانونگذار در حوادث و عملیات ورزشی قاعده خطر را نپذیرفته است و ملاک تقصیر مرتکب است. امیداست موسسات ورزشی و باشگاه ها در برابر سودهای سرشار خود ورزشکاران را بیمه کنند تا در صورت بروز حادثه از خطر مرگ یا نقص عضو و سایر ناتوانیهای جسمی و روحی نجات یابند و این نوع امکانات را هر بیشتر فراهم نمایند و بیمه ورزشکاران به عنوان لازمه عرفی تعهد پذیرفته شود. منابع: ۱- قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. ۲- قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ . ۳- والتر.تی جامپیون جونیوز مبانی حقوقی ورزشها مسئولیت مدنی در ورزش ترجمه دکتر حسین آقائی نیا چاپ پنجم انتشارات دادگستر ۱۳۸۸٫ ۴- عدالتخواه محمدرضا مبسوط قانون مجازات اسلامی چاپ اول انتشارات مجد ۱۳۹۳٫ ۵- کاتوزیان ،ناصر. حقوق مدنی ، الزامهای خارج از قرارداد (ضمان قهری) مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران ، جلد اول، چاپ دوم ۱۳۷۸٫ ۶- زراعت ، عباس، شرح مختصر قانون مجازات اسلامی ، جلد اول ، چاپ دوم . انتشارات ققنوس ۱۳۹۲٫

اصول ایمنی و کمک های اولیه

بروز صدمات و حوادث در ورزش امری اجتناب ناپذیر است و همواره ورزشکار ( چه دروازه ­بان و چه غیر دروازه ­بان) در معرض یکسری خطرات بالقوه­ای قرار دارد که در صورت اطلاع از مکانیسم آسیب و نحوه درمان این صدمات، از ناتوانی­های بعدی ورزشکار کاسته می ­شود.

اگر مربی و مددکار ورزشی در مورد اقدامات اولیه ورزشی تعلیم درستی ببینند این ناتوانی­ها به حداقل خواهد رسید، کما اینکه امروزه در جامعه ورزشی مملکت ما مربیان ناآزموده بر صدمه حاصل از ورزش نیز دامن می­ زنند.
در حال حاضر، پیشگیری، تشخیص و مراقبت صحیح از صدمات ورزشی دارای اهمیت ویژه ­ای است.

تعریف کمک­های اولیه:

به مجموعه اقدامات، عملیات و مراقبت ­هایی گفته می­ شود که بلافاصله بعد از حادثه و تصادف به آسیب دیدگان یا مجروحان حادثه صورت می­گیرد، تا از عواملی که زندگی و سلامت آن­ها را تهدید می­ کند، جلوگیری کرده و از و خامت حادثه بکاهد و تا رسیدن پزشک به محل حادثه و یا رساندن آن­ ها به مراکز درمانی ادامه یابد.

منظور از این کمک­ ها نه تنها نجات مریض یا مصدوم از خطر مرگ است، بلکه تقلیل و کم کردن ناراحتی و درد مریض، چه از لحاظ روحی و چه از نظر جسمی، توسط اقدامات و مراقبت ­های کمک کننده که آن نیز جزو کمک­ های اولیه محسوب می­ شوند.

آشنایی با روش ­های صحیح کمک­های اولیه به مصدومان، سبب می­ گردد که فرد بهبودی خود را سریهتر به دست آورد و بتواند به ادامه فعالیت مفید و موثر خود بپردازد، اما اگر از روش صحیح کمک­های اولیه و انتقال مصدومین به بیمارستان و مراکز درمانی اطلاع و آگاهی کافی نداشته باشیم، در صورت بروز هر گونه حادثه و صدمه­ ای، ممکن است به دلیل عدم جابجایی صحیح و رساندن بی­ موقع امدادهای ضروری به وی، موجب بروز صدمات و خطرات جانی جدی و خطرناکی برای او بشویم.

صدمات و جراحاتی که به ورزشکاران وارد می­شود، به علل مشخصی از ضرباتی که به افراد معمولی در اجتماع وارد می­شود، متمایز هستند و باید به آنان توجه خاصی بشود. زیرا وجود قدرت جسمانی و فیزیکی مناسبی که در ورزشکاران جوان وجود دارد، این قدرت بدنی صدمات وارده را زودتر ترمیم نموده و دوران نقاهت بیماری را کوتاهتر می­کند.

تمامی تیم­های ورزشی باید حتما پزشک داشته و در تمرینات و مسابقات حضور داشته باشد و صدمات احتمالی را به موقع درمان کند، اتخاذ تصمیم به عهده پزشک است که بازی را ادامه دهد یا نه و بستگی مستقیمی به نظر وی دارد.
فشار و اصرار به ورزشکار مجروح برای ادامه مسابقه صرفا برای برد و باخت خطرناک است.

بهتر است پزشک به کمک دیگران او را به کنار زمین بیاورد و در انتقال مصدوم نیز باید شرایط صحیح و اصولی رعایت شود تا آسیب جزیی به آسیب کلی تبدیل نشود.

نکاتی که کمک کننده باید آن­ها را رعایت کند:

۱- در زمان کمک رسانی هر چه قدر حادثه بزرگ باشد، باید کمک کننده آرامش و خونسردی خود را حفظ کند.
۲- باید مصدوم را از نظر روحی چون بسیار ضعیف شده است کمک کرد و کاری نکنیم که او تحت فشار روحی بیشتری قرار گیرد.

۳- به محض رسیدن به محل حادثه باید میزان جراحات و صدمات را مشخص نماییم.

۴- کمک­های اولیه را به ترتیب و با توجه به اهمیت پشت سر هم انجام دهیم.

۵- اگر مریض یا مصدوم در اثر آسیب­هایی مانند غرق شدن یا صدمات دیگر دچار مشکلات تنفسی و قلبی شده باشد، باید ابتدا به او ماساژ قلبی و تنفس مصنوعی بدهیم.

توجه به نکات دیگر از جمله دور کردن مجروح از محیط خطر، کنترل راه­های تنفسی و بازرسی علائم حیاتی بدن (نبض، تنفس، فشار خون ) اقدامات لازم جهت جلوگیری از خونریزی، کنترل شکستگی­ها، در رفتگی­ها باید مدنظر باشد.
به عنوان یک مربی ما اغلب اولین کسانی هستیم که با یک آسیب دیدگی برخورد می­کنیم.

پس از آنجاکه اغلب، پزشک حاضر نیست، ما مسئول انجام کمک­های اولیه هستیم.

ما به عنوان یک مربی جهت رعایت اصول ایمنی در هنگام فعالیت لازم است مواردی رامد نظر قرار دهیم.

۱- برنامه فعالیتی و تمرینی را با دقت طراحی کنیم.

۲- دستور العمل صحیحی را در اختیار آنان بگذاریم.

۳- محیط ایمنی را بوجود آوریم.

۴- وسایل مناسب و کافی در اختیار بازیکنان قرار دهیم.

۵- ورزشکاران را گروه بندی نماییم.

۶- بازیکنان را در زمینه آسیب دیدگی­ها و ناتوانی­ها ارزیابی کنیم.

۷- فعالیت را به دقت دنبال کنیم.

۸- از ورزشکاران و والدینشان رضایتنامه کتبی تهیه نماییم.

۹- کمک­های اولیه را بیاموزیم.

ما به عنوان یک مربی، یکی از اعضای مهم تیم پزشکی ورزشی هستیم و می­توانیم مراقبت­های پزشکی، ورزشی را در طی مراحل زیر انجام دهیم.

۱- کمک به پیشگیری از آسیب دیدگی­ها با استفاده از روش­های آموزشی مناسب.

۲- دستور العمل ایمن و موثر تکنیک­های ورزشی و سرپرستی دقیق.

۳- پیشگیری از وارد شدن آسیب بیشتر به بازیکن آسیب دیده.

۴- مطمئن شویم که یک بازیکن آسیب دیده تحت رسیدگی پزشکی صحیح قرار دارد.

۵- در مورد آسیب دیدگی بازیکن یا پیشرفت او در توانایی­ هایش اطلاعات کسب کنیم.

۶- به عنوان رابطی بین تیم پزشکی و بازیکن آسیب دیده عمل کنیم.

زمانی که گروه نجات می­ رسد تا بیمار را به اورژانس می­رسانیم، ما نقش مهمی را به عهده داریم از جمله:
۱- موقعیت­های شلوغ را باید کنترل کنیم.

۲- به حرکت دادن بازیکن باید کمک کنیم.

۳- اطلاعاتی در موردچگونگی آسیب دیدگی جمع آوری کنیم.

۴- بازیکن را از صدمات بیشتر مراقبت کنیم.

۵- شخصی را برای مطلع کردن اورژانس بفرستیم.

۶- آسیب دیدگی را ارزیابی کنیم.

۷- کمک­های اولیه را به کار گیریم.

در واقع، رفتار ما در اولین دقایق یک آسیب دیدگی بسیار مهم می­باشد.

ممکن است مصدوم دچار کم خونی، تورم، مشکل تنفسی و سایر مشکلات باشد. اگر ما صحیح و سریع عمل کنیم، می­توانیم زیان­های یک آسیب دیدگی را به حداقل برسانیم.

هر چند به عنوان فردی که کمک­های اولیه را می­دانیم، هیچوقت سعی نکنیم که کار یک پزشک را انجام دهیم. باید وظایف خود را بدانیم، تا زمانی که شایسته مراقبت از فرد مصدوم نیستیم، زیر بار مسئولیت آن نباید برویم. در زمانی که کادر پزشکی حضور دارند، کنترل کامل را به آنان باید بدهیم و در صورت نیاز به آنان کمک کنیم. چون ممکن است با زیر پا گذاشتن حدود و قوانین زیانی را به بار آوریم و به مدت زیادی یک بازیکن را رنج دهیم و اگر غیرمسئولانه عمل کنیم و به ورزشکارآسیب برسانیم تحت تعقیب قانون قرار خواهیم گرفت.

اصول اساسی کمک­های اولیه در تربیت بدنی:

بطور کلی باید به چند اصل اساسی توجه نمود:
۱- گذاشتن کیسه یخ یا خود یخ به تنهایی کمک بزرگی برای جلوگیری از ورم در اثر خونریزی می­نماید. بهتر است یخ را داخل کیسه نایلون یا با استفاده از یک پوشش در روی عضو قرار دهیم، زیراممکن است در اثر یخ گذاشتن به صورت مستقیم روی پوست تحریک و آسیب پوست شود.
۲- چون در اثر ضربه و خونریزی ورم ایجاد می­گردد، بهتر است عضو مجروح و مصدوم را بالاتر از حد معمول نگاه داشت، تا بدین وسیله از شدت ورم کاسته و در نتیجه درد نیز کمتر می­شود.
۳- انجام اقدامات اولیه که مربوط به علائم حیاتی ورزشکار می­شود (سیستم­های راه­های هوایی، دستگاه تنفس دستگاه گردش خون)
۴- اگر ورزشکار تنفس نداشت و یا مشکلی در دستگاه قلبی و ریوی داشت بلافاصله او را به مرکز فوریت­هایی پزشکی بفرستیم.
۶- در همان زمان که مشغول ارزیابی هستیم، مراحل ( HIT ) را که شامل تاریخچه و مشاهده و لمس است انجام دهیم.
۷- وقتی که ما سعی می­کنیم که نوع صدمه را معین کنیم در صورت لزوم به انجام کمک­های اولیه نیز بپر دازیم.
۸- ورزشکارانی که به صورت جدی آسیب دیده­اند نباید هیچ گاه حرکت داده شوند.
۹- تنها در زمانی که ما می­توانیم ورزشکاری را که دارای آسیب جدی است حرکت دهیم که وی در موقعیتی باشدکه مانع از ارزیابی ABC شده باشد و نتوان کمک­های اولیه ویژه برای نجات جان وی را ارائه کرد.
۱۰- اگر ورزشکاری بی هوش یا مشکوک به آسیب­های سر و گردن و یا پشت سر، قرار است حرکت داده شود، ابتدا باید سر و ستون فقرات ثابت شده، بدن وی نیز به صورت واحد حرکت داده شود.
۱۱- ورزشکارانی که دچار شکستگی، دررفتگی، نیمه دررفتگی یاکشیدگی و پیچ خوردگی و یا پارگی لیگامنت­های عضلانی شده­اند، تا هنگامی که آسیب­های وارده ثابت نشده و بسته نشده­اند نباید حرکت داده شوند.

مواقعی که ورزشکار نباید به مسابقه ادامه دهد:

۱- مواردی که حرکت کم شده باشد( نتواندبدود، حرکت یا ورزش کند، راه برود، بپرد)
۲- زمانی که ورزشکار تب دارد.
۳- زمانی که ورزشکار احساس سردرد، سرگیجه دارد و یا حافظه­ اش کم شده و هوشیاری او کم می­ باشد.
۴- موقعی که ورزشکار از درد پا شکایت دارد.
در صورت وجود هر یک از موارد فوق ورزشکار باید توسط پزشک مورد معاینه قرار گرفته و سپس مرخص شود.

اقدامات اولیه درمانی در آسیب ورزشی شامل مراحل زیر است:

۱- محافظت و پیشگیری از آسیب بیشتر، مثلاً با استفاده از وسایل کمک ارتوپدی.
۲- استراحت که بسته به نوع آسیب از فرم مطلق آن تا استراحت نسبی را شامل می­شود.
۳- استفاده از یخ که سبب کاهش درد، تورم و التهاب می شود.
۴- اعمال فشار که اگر همراه با یخ استفاده شود، سبب محدود شدن تورم خواهد شد.
۵- بالا نگه داشتن عضو آسیب دیده نسبت به سطح قلب که سبب تسهیل تخلیه وریدی از ناحیه مربوطه می­ شود.
۶- عمل­های محافظتی که در مواقع آسیب جزیی و بدون علامت ورزشکار استفاده می­ شود، مثلاً استفاده از بانداژ برای پیچ خوردگی مختصر مچ پا.

استفاده از اصول فوق در چه زمان و توسط چه کسانی صورت می­ پذیرد؟

روش­های بالا در برخورد اولیه با آسیب­های حاد اسکلتی- عضلانی به کار می­ روند. آشنایی با آن­ها برای ورزشکار، مربی، پزشک تیم و هر فرد دیگری که مسوول درمان و برخورد ابتدایی با آسیب باشد لازم است.

چه میزان استراحت کافی است؟ استراحت نسبی در چه مواقعی تجویز می­ شود؟

طول مدت استراحت وابسته به شدتِ آسیب است. مشخص است که هر چه شدت آسیب بیشتر باشد، مدت استراحت هم بیشتر خواهد بود. وقتی یک آسیب چندان شدید نباشد، استراحت نسبی توصیه می­شود. هدف از استراحت نسبی آن است که فرد ورزشکار علی رغم وجود آسیب بدون علامت باقی بماند، هر چند تا حدودی تحرک خود را حفظ کرده است.

فایده استفاده از یخ در برخورد با آسیب­ها چیست؟ آیا گرما هم موثر واقع می­ شود؟

یخ سبب کاهش خونریزی، تورم، التهاب، نیازهای متابولیک ناحیه مجروح، درد و نیز اسپاسم عضلانی می­ شود. اما گرما به نوبه خود دارای فایده نیست و جز در مورد کاهش اسپاسم عضلانی، سبب افزایش موارد نام برده هم خواهد شد.
گاهی توصیه می­شود که دوره­های متناوب استفاده از گرما و یخ اعمال شود، یعنی عضو را ۱ تا ۲ دقیقه گرم کنند و بعد از یخ استفاده کنند. بر اساس شدت تورم عضو این نسبت قابل تغییر است. هر چه آسیب حادتر باشد، از مدت گرم کردن کاسته خواهد شد.

روش صحیح ماساژ دادن با یخ چگونه است؟ باید چه مدت زمانی طول بکشد؟ آیا روش­های دیگری هم برای استفاده از یخ وجود دارد؟

از نحوه تهیه یخ شروع می­کنیم: در یک لیوان یک بار مصرف آب ریخته و می­ گذاریم یخ ببندد. سپس لیوان را از وسط بریده و باقیمانده قالب یخ را برای مدت ۶۰ تا ۹۰ ثانیه بر روی منطقه­ای ثابت از عضو آسیب دیده نگه می­داریم تا در ناحیه مربوطه و تا ۵/۱ سانتی متر در اطراف محل احساس کرختی به شخص دست دهد. حال با توجه به وسعت محدوده­ای که بی حس شده، به آرامی یخ را به صورت دایره وار روی پوست ماساژ می­دهیم. این ماساژ در آسیب­های با وسعت متوسط، ۷ دقیقه و در نواحی بزرگ تا ۱۰ دقیقه طول خواهد کشید.
غوطه ور کردن عضو در آب یخ هم موثر است، اما تحمل آن برای مصدوم سخت است. به علاوه نمی­توان عضو را بالاتر از سطح قلب نگه داشت. به عنوان قانونی کلی، در طی یک ساعت می­ توان ۲۰ تا۳۰ دقیقه(حداکثر) از یخ استفاده کرد و حداقل ۳۰ دقیقه نیز عضو را به حال خود گذاشت. مسلم است که اگر تحمل مصدوم به سرما کم باشد، باید زمان استفاده از یخ را کاهش داد.

خصوصیت باندهای فشاری چیست؟

این باندها را از دیستال عضو به پروگزیمال می­پیچند، به طوری که در هر دور نصف پهنای دور قبلی را بپوشاند. فشار الاستیکی که اعمال می­ شود سبب کاهش تورم خواهد شد. البته بانداژ نباید آنقدر محکم انجام گیرد که در بازگشت خون وریدی به طرف قلب اختلالی ایجاد کند. در مورد باندهای الاستیک تا توان بالقوه، کشش باند کافی خواهد بود. باندهای الاستیک برای آسیب­های حاد اندام تحتانی مناسب نیستند، چون قابلیت حفاظت اندکی ایجاد می­ کنند.

اصول برخورد با ورزشکاری که شدیداً آسیب دیده و حال وخیمی دارد چیست؟

در ابتدا توجه معطوف به مجاری هوایی مصدوم خواهد بود. هرگونه انسداد یا مانعی را باید بر طرف کرد. در هنگام این بررسی­ ها باید مراقب آسیب ستون فقرات گردنی نیز بود.

در مرحله بعد به نحوه تنفس مصدوم دقت می ­شود. در صورت نیاز می­توان از تنفس مصنوعی و اکسیژن کمکی استفاده کرد تا تنفس خود بخودی و منظم برقرار شود. اینک نوبت بررسی گردش خون فرد است. نبض شریان کاروتید از لحاظ کیفیت، تعداد و ریتم لمس خواهد شد. در صورت فقدان این نبض یا نبض رادیال، باید عملیات احیاء قلبی عروقی آغاز گردد. یا همان مرحله ارزیابی مختصر عصبی که سطح هوشیاری، اندازه و واکنش مردمک­ها به نور، حرکات چشم و پاسخ­های حرکتی مصدوم را شامل می­ شود. به معنی مشاهده اندام­ها و سایر قسمت­های بدن است تا از وجود هرگونه خونریزی، شکستگی یا خون مردگی آگاه شویم.

علل اصلی ایجاد صدمات ورزشی چیست؟

عدم آمادگی بدنی، گرم نکردن بدن پیش از شروع فعالیت ورزشی، استفاده از تکنیک­های نادرست و نیز ماهیت خود رشته ورزشی از جمله دلایل ایجاد آسیب­های ورزشی هستند.

چگونه می­ توان از بروز صدمات ورزشی جلوگیری کرد؟

ارتقا دانش و سطح معلومات مربیان و خود ورزشکاران، داشتن سطح آمادگی بدنی مطلوب و گرم کردن بدن به اندازه کافی و قبل از مبادرت به انجام فعالیت می­تواند از میزان بروز آسیب های ورزشی بکاهد.

با عضو آسیب دیده چه باید کرد؟

ممکن است در میادین و اماکن ورزشی، یا خودمان آسیب ببینیم، یا با ورزشکاری که تازه آسیب دیده است، روبرو شویم. در این زمان بهترین کار، متوقف کردن فعالیت ورزشی مصدوم است.
باید به او و عضو آسیب دیده استراحت داده شود، زیرا ادامه فعالیت باعث تشدید مصدومیت شده و درمان را به صورت تصاعدی به تعویق می­ اندازد. بهتر است فرد آسیب دیده را به وسیله برانکارد از آن مکان به محلی مناسب که دارای وسایل کمک­های اولیه است، منتقل کنیم.

مراحل درمان مصدومیت:

در دومین مرحله کمک به ورزشکار آسیب دیده، باید از کمپرس یخ استفاده نمود. به جهت اینکه اگر آسیب حاصله، باعث پارگی رگ­ها شده باشد، به وسیله آن، حالت انقباض را در رگ­ها و عضلات ایجاد کرده و خون کمتری خارج شود. هر چه مقدار خون تجمع یافته در اطراف عضو کمتر باشد، زمان بهبودی کوتاه­تر خواهد بود. در مورد استفاده از یخ باید به نکاتی توجه داشت. اول آنکه اگر عضو آسیب دیده مانند انگشتان دست، پا و یا مچ دست کوچک باشد، می­توان آن­ها را در ظرفی از مخلوط آب سرد و قطعات کوچک یخ فرو کرد.
دوم اینکه در عضو آسیب دیده بزرگ مانند عضلات چهار سرران و سه سر پشت ران، بهتر است یخ مورد استفاده را داخل کیسه­های نایلونی و سپس داخل حوله­ای قرار داده و از تماس مستقیم یخ با پوست بدن جداً خودداری کنیم. این کار را در محل آسیب دیده به مدت ۳۰ دقیقه انجام داده و پس از ۱۵ دقیقه یخ را برداشته تا عضو دوباره گرم شود، این کار را به مدت ۲ تا ۳ ساعت انجام می­دهیم.

نتایج تحقیقات نشان داده، بهتر است پس از ۲۴ تا ۴۸ ساعت درمان با یخ را قطع کرده و از گرما استفاده کنیم. اما مرحله سوم کمک به مصدوم، استفاده از باندهای کشی و یا اعمال فشار توسط بانداژ است که باعث جلوگیری از تورم و محدود کردن خونریزی و جلوگیری از ورود آب به اطراف عضو آسیب می ­شود.
نکته قابل توجه این که بانداژ نباید بسیار محکم باشد، در غیر این صورت ضرر آن بیش از فایده آن است. علائم محکم بودن بانداژ ایجاد درد، بی حسی، گرفتگی عضو و رنگ آبی یا کبودی زیر پوست است. در پایان بهتر است که عضو آسیب دیده را بالاتر از قلب قرار داده، تا جریان خون عضو، کمتر شده و از خونریزی و درد جلوگیری شود. در صورت انجام اقدامات بالا به صورت درست و به موقع، شما کمک بزرگی به مصدوم کرده و باعث تسریع در روند بهبودی آسیب دیدگی فرد می­ شوید.

کیفیت کمک­های اولیه:

اگر شما به صورت حرفه­ای، آماتور یا تفریحی تمرین یا مسابقات ورزشی انجام می­دهید، باید توجه داشته باشید که کمک­های اولیه و رسیدگی فوری پس از آسیب دیدگی بدن امری بسیار مهم است. اگر ورزش را هر از گاهی انجام می­دهید و برای آن دکتر مشاوری ندارید باید حتما توجه کنید که در هنگام ورزش کردن همراه داشتن حداقل وسایل پزشکی اولیه لازم است.

برای اینکار البته لازم نیست که همیشه هنگام تمرینات کیف یا جعبه­ای بزرگ را دنبال خود بکشید، بلکه سعی کنید نسبت به ورزشی که انجام می­دهید، وسایل کمک­های پزشکی مورد نیاز آنرا همراه داشته باشید. برای مثال اگر فوتبال بازی می­ کنید، سعی کنید اسپری ضریه خوردگی و گرفتگی عضله، یا کیسه یخ همراه داشته باشید. چون اکثر صدمات این ورزش ضربه خوردگی یا گرفتگی عضله است. همچنین در چنین ورزشی معمولا باند و دو تکه چوب شبیه آتل به عنوان وسایل کمک اولیه لازم می­ شود، چون شکستگی نیز جزو صدمات فوتبال حساب می­ شود.

اما وسایل کلی که برای فراهم سازی یک جعبه کمک­های اولیه در ورزش پیشنهاد می­شوند، شامل موارد زیر هستند:

باند و گاز، چسب: که برای بستن زخم­های سطحی و گرم نگه داشتن عضله کاربرد دارند.

اسپری ضربه خوردگی / گرفتگی عضله، کیسه یخ: برای ساکت کردن درد و مداوای ضربه خوردگی و گرفتگی عضلانی کاربرد دارند.

پماد، ویسک و چسب گرم کن: جهت بستن و گرم نگه داشتن عضله در قسمت گرفته شده.

داروها: قرص­ های تنظیم فشار خون، سرگیجه، حال بهم خوردگی و قند.

تغذیه:

فراموش نکنید که تغذیه نیز گاهی به عنوان کمک اولیه کاربرد دارد. آب و نوشیدنی­ها جهت رفع کمبود آب بدن. موارد غذایی مقوی مانند شکلات، خرما و … که هم انرژی بدن را تامین می ­کنند و هم قند را.

دسترسی به پزشک:

سعی کنید که در هنگام ورزش و یا تمرینات خود نوع دسترسی به پزشک را مشخص کنید. مثلا اگر در ورزشگاهی کوچک ورزش می­ کنید که دارای امکانات پزشکی نیست، از محل نزدیکترین بیمارستان یا درمانگاه آنجا اطلاع کسب کنید. همیشه تلفن­ های مراکز امداد پزشکی فوری را همراه داشته باشید و آن­ها را به خاطر بسپارید.

مشاوره با پزشک:

فراموش نکنید که بهتر است تا قبل از انجام ورزش با پزشک خود مشورت کنید. پزشک را در جریان ورزش و شرایط بدنی خود قرار دهید و از او برای فراهم سازی جعبه کمک­ های اولیه سوال کنید

بی اطلاعی از عوامل خطرساز در فضاهای ورزشی هیچ گاه توجیهی برای تبرئه از مسئولیت سنگینی که بر عهده مدیران و برگزارکنندگان ساعات درسی و ورزشی نهاده میشود نخواهد بود